بر بالین تربت یحیی پیغامبر معتکف بودم در جامع دمشق که یکی از ملوک عرب که به بی‌انصافی منسوب بود. اتفاقا به زیارت آمد و نماز و دعا کرد و حاجت خواست.
درویش و غنی بنده‌ی این خاک درند               و آنان که غنی‌ترند محتاج‌ترند
آنگه مرا گفت: از آنجا که همت درویشان است و صدق معاملت ایشان خاطری همراه من کنید که از دشمنی صعب اندیشناکم. گفتمش بر رعیت ضعیف رحمت کن تا از دشمنی قوی زحمت نبینی.
به بازوان توانا و قوت سر دست                  خطاست پنجه‌ی مسکین ناتوان بشکست
نترسد آنکه بر افتادگان نبخشاید                  که گر ز پای در آید کسش نگیرد دست
هر آنکه تخم بدی کشت و چشم نیکی داشت       دماغ بیهده پخت و خیال باطل بست
ز گوش پنبه برون آر و داد خلق بده                 و گر تو می ندهی داد روز دادی هست

بنی آدم  اعضای  یکدیگرند                      که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار                     دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی‌غمی                     نشاید که نامت نهند آدمی

یکی از ملوک عرب رنجور بود و در حالت پیری، و امید زندگانی قطع کرده که سواری از در آمد و بشارت داد که فلان قلعه را به دولت خداوند گشادیم و دشمنان اسیر آمدند و سپاه و رعیت آن طرف به جملگی مطیع فرمان گشتند. ملک نفسی سرد برآورد و گفت: این مژده مرا نیست دشمنانم راست یعنی وارثان مملکت.
بدین امید بر شد دریغ عمر عزیز        که آنچه در دلم است از درم فراز آید

امید بسته برآمد ولی چه فایده زانک    امید نیست که عمر گذشته باز آید
کوس رحلت بکوفت دست اجل            ای دو چشمم وداع سر بکنید
ای کف دست و ساعد و بازو              همه  تودیع  یکدگر    بکنید
بر من اوفتاده دشمن    کام                آخر ای دوستان گذر  بکنید
روزگارم  بشد   به   نادانی                 من نکردم شما حذر  بکنید